ကျွန်မ အပြောနှင့် အကြည့်က ကိုလင်းရင်ကို လှုပ်ခတ်သွားစေပုံရသည်။ ကျွန်မ ကိုဖက်ပြီး အတင်းတွန်းလှဲ၏။ ကျွန်မ ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ်နှင့် ခုန်လာရသည်။
“ကိုလင်းကတော့ ခက်ပါတယ်၊ ဟာ… အင်..ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ”
တီရှပ်ပေါ်ကနေ ကျွန်မ ရင်သားတွေကို လက်နှင့်ညှစ်သည်။ သူ့ရင်ခုန်သံတွေလည်း မြန်နေကြောင်းလူချင်းကပ် နေလို့ ကျွန်မ သိနေရသည်။
“ပြောလေ ကဲလေပဲ ကိုလင်းကကွာ”
ကိုလင်း နောက်တကြိမ်ချစ်ချင်နေသည်ထင်ပါသည်။ လိုက်လျောပေးဖို့ ကျွန်မ ဝန်မလေးပေမယ့် ရှက်စိတ်က လွှမ်း မိုးထားတော့ ကိုလင်းလက်တွေကို အတင်းပြန်ဖယ်ထုတ်နေမိသည်။
“မီးပိတ်လိုက်မယ် နော်”
ကိုလင်း အရမ်းတက်ကြွနေသည်။
“ပိတ်၊ ပိတ်”
ကိုလင်းမီးထပိတ်နေတုန်း အသာလေးထောင့်မှာကပ်ပြီးနေလိုက်သည်။ အသံမထွက်အောင်ငြိမ်ငြိမ်လေး နေရင်း ကျွန်မ ရင်ခုန်သံတွေကတော့ ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟိန်းနေသည်။ အိပ်ရာကျဉ်းကျဉ်း လေးထဲမှာဆိုတော့ ဘယ် လိုမှရှောင် မလွတ်ပါ။ မှောင်ထဲမှာ ကိုလင်း ကျွန်မ ကို ဖမ်းမိသွားသည်။
“ဒီလို ပြေးလို့ ဘယ်ရမလဲ”
“လူဆိုးကြီး”
သဘောမတူသလို ပြောလိုက်မိသော်လည်း ကျွန်မ ကိုလင်း အလိုကိုလိုက်ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။ ဝေဒနာ ချိန် မဟုတ်လို့ အရာအားလုံးကို သိနေမည်ဖြစ်သည်။ ထို့အတူနာကျင်မှုကို လည်း ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။ ဒါ ပေမယ့် ကျွန်မ ဂရုမစိုက်တော့ပါ။ ဝေဒနာချိန် ပြင်ပမှာ ကျွန်မကို နှိပ်စက် ခဲ့သည့် ယောက်ျားတွေ ကြုံခဲ့ဖူးပါပြီ။ သူတို့ နှင့်တောင် တောင့်ခံနိုင်ခဲ့ပါလျှင် ကျွန်မချစ်ရသူအတွက် ဒီနာကျင်မှုတွေက အသေး အဖွဲသာဖြစ်ပါသည်။
နောက်တွန့် နေစရာ အကြောင်းမရှိပါ။
ယောက်ျားလက်ပေမယ့် အလုပ်ကြမ်း မလုပ်ဖူးသူဆိုတော့ ကိုလင်းလက်က မိန်းကလေး လက်တမျှနူးညံ့သည်။ ထိုလက်တွေနှင့် ကျွန်မ တကိုယ်လုံးကို ပွတ်ပေး၏။ထိုအထိအတွေ့က ကျွန်မ အတွက်ရမ္မက်ကို ယူမလာသော် လည်း ကျေနပ်ပီတိကိုတော့ ပေးပါသည်။
“ကိုလင်း ရယ်”
မှောင်ထဲမှာ ကိုလင်း မျက်နှာကိုဆွဲယူပြီး နမ်းမိသည်။ တီရှပ်ကို ချွတ်တော့ ကျောကိုကြွပြီး လက်ကိုပါ မြှောက် ထားပေးလိုက်သည်။ ကျွန်မ ရင်သားတွေကို ကိုလင်းတော်တော် သဘောကျပုံရသည်။ လက်နှင့် အကြိမ် ကြိမ် ဆုပ်နယ် သလို ပါးစပ်နှင့် အကြာကြီးစို့၏။ ကြာတော့ ကျွန်မ နို့သီးခေါင်းတွေ ကျိန်းလာသည်။ ဒါပေမယ့်ကို လင်း ဆံပင်တွေကို အသာအယာပွတ်ပေးရင်း ကျွန်မ ကြိတ်ခံနေလိုက်ပါသည်။ ထမိန်ကို ဖြေပြီးအောက်ကို လက်နှင့် နှိုက်ဖို့ လုပ်တော့ ကျွန်မ ကိုလင်းလက်ကိုအတင်းဆွဲထားမိသည်။
“မဟုတ်တာ မလုပ်နဲ့ ရွံစရာကြီး”
“ဒါဆို ဟုတ်တာပဲ လုပ်ရမယ်ပေါ့”
“ကိုလင်းနော်”
ကိုယ်ပေါ်ကို ကိုလင်းခွလိုက်သည့် အခါ အလိုက်သင့်ပေါင်ကို ကားပေးထားမိသည်။ အခုနတုန်းက အရည်တွေ တရွှဲရွှဲ ထွက်ခဲ့သလောက် အခုထွက်မှာ မဟုတ်တော့နာမှာသေချာပါသည်။ ကိုလင်းက ခပ်ဖြည်းဖြည်းသွင်းလိုက် ပေမယ့် စူးအောင့်သွားတာကြောင့် ကျွန်မ အမှတ်တမဲ့ စုတ်သတ်မိသည်။
“အား ..ကျွတ် ..ကျွတ်”
“နာလို့လားဟင် ပုလဲ”
ကျွန်မ ဖြေမနေတော့ဘဲ ကိုလင်းကိုပဲ ဆွဲနမ်းလိုက်သည်။ ကိုလင်း ဆန္ဒပြည့်ဖို့ ဘယ်လောက်နာနာ ရင်ဆိုင်နိုင် ပါသည်။ချစ်သောသူပေးသည့် နာကျင်ခြင်းက ကျွန်မ အတွက်ချိုမြိန်ပါ၏။ ကိုလင်းလှုပ်လိုက်တိုင်း နာသည်။ ဘယ် လောက်လုပ်လုပ်လုပ် အရည်မထွက်လာလို့ ကြာတော့ အထဲမှာစပ်လာသည်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ အား တင်းပြီးကျိတ်ခံသည်။ မနေနိုင်လွန်းမှ အသာအယာခိုးညည်းရသည်။ အဲဒီအချိန် မျိုးဆိုရင်တော့ ကိုလင်းအ ရှိန် ပြန်လျော့သွားသည်။
ချစ်သူနှင့် ချစ်ပွဲဝင်နေချိန်မှာ အသိစိတ်ရှိနေဖို့ အခုန ကျွန်မ တောင့်တခဲ့သည်။ အခု ကျွန်မ တောင့်တခဲ့သလိုဖြစ် လာသော်လည်း ကျွန်မမှာ ခံစားရခက်နေသည်။ နာကျင်မှုမှ အပ ဘာကိုမှမသိရ။ ဒါလည်း ကျွန်မ၏ ဝဋ်ကြွေးတ မျိုး ဖြစ်လိမ့် မည်ထင်ပါသည်။ ဒါပေမယ့် ဒီဝဋ်ကြွေးကတော့ ကျွန်မ လိုလိုချင်ချင် ယူတဲ့ဝဋ်ကြွေး လို့ဆိုနိုင်ပါသည်။ နာကျင်ရသည် မှန်သော်လည်း ကျွန်မ ပျော်နေမိသည်။
မှောင်ထဲမှာ ကိုလင်း ကိုယ်လုံးကိုစမ်းရတာ၊ ထွက်သက်လေ ပြင်းပြင်းက ကျွန်မ ကိုလာမှန်တာ၊ ကျွန်မကသူ့ကို နမ်းမိသလို သူကလည်း ကျွန်မကို ပြန်နမ်းတာ၊ တခါတရံ နှုတ်ခမ်းချင်း မွတ်သိပ်စွာ စုပ်မိကြတာ အားလုံးကို ကျွန်မ ကျေနပ်ပါသည်။ ကိုလင်းနဲ့ ခုလိုနေရဖို့ ကျွန်မခံစားရသည့် နာကျင်ခြင်းတွေနဲ့ ပေးဆပ်ရတာ တန်သည် ဟု ကျွန်မ ကျေကျေနပ်နပ်ကို လက်ခံပါသည်။
အခုန တကြိမ်လုပ်ထားပြီးသားဆိုတော့ ဒီတကြိမ်က နည်းနည်းပိုကြာသည်။ စိတ်က ဘယ်လိုရှိရှိ ကိုယ်ခန္ဓာက နာကျင်မှုကို သူ့အလိုလိုတုန့်ပြန်သည့် အခါ ကျွန်မမျက်ရည်စို့လာသည်။ ဗိုက်ကြောတွေနှင့် ပေါင်ကြောတွေနာ လာသည်။ ဒါပေမယ့် ကိုလင်းကို တားမြစ်ဖို့ လုံး၀ စိတ်မကူးမိပါ။ ကိုလင်းက တညလုံး ဆိုရင်လည်းကျွန်မနေ ပေးလိုက်မည်ပင်။
ကိုလင်း ကိစ္စပြီးသွား ချိန်မှာတော့ ကျွန်မ စိတ်ကိုလျှော့ချလိုက်သည်။ လူလည်း အားအင်တွေကုန်ခမ်းပြီး လှုပ် တောင်မလှုပ်ချင်တော့ ဦးကျော်ဒင် နဲ့ နေ့ခင်းဖက် အိပ်ရတာထက်စာရင် အများကြီးတော်သေးသည် လို့တွေး ရင်း ကျွန်မ မောပန်းစွာ အိပ်ပျော်သွားမိပါသည်။ ဒီလို အိပ်ပျော်သွားရတာက ကျွန်မ အကျဉ်းအကြပ်ထဲ ရောက်ဖို့မှန်းသိရင် ကျွန်မ တညလုံး မအိပ်ဘဲ ထိုင်နေ လိုက်မှာဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် ခြေကုန်လက်ပန်းကျပြီး အိပ်မောကျသွားခြင်းကြောင့် ကျွန်မ ကိုယ်ပေါ်က ဒါဏ်ရာ တွေကို ကိုလင်း မြင်သွားခဲ့၏။